bijdrage Francis Geldof

Jan_Palfijnstichting_Pand_20130516_fotoBeNN (119)

MNEMOSYNE – Gedachtenwereld.

In een wereld van kennis, van onderzoek, moderniteit, van kijken dat speuren is, van wetenschap. Wandelgangen, kamers, zalen, vitrines. Passage, kijken, zien.

Jan_Palfijnstichting_Pand_20130516_fotoBeNN (104)

In niets van het geziene ontbreekt de visie. Nergens ontbreekt het licht. De dingen geven zich over aan  het geduld van de waarnemer: zijn waarneming wordt gesierd. De aandacht maakt het bijzondere los en toont het andere, de andere uit verleden, in het heden. Er is geen doel dat onherroepelijk vastligt in deze verwondering: de beelden brengen alles in beweging. Wat onontgonnen verborgen bleef ontwaakt in de voorwerpen, herontdekking.

Plateau_20130305 (48)

Architectuur van gebouwen en meubelen, deuren en trappen, vensters en tafels rijzen uit het licht. Wat aan kunst was toegedekt met vergetelheid breekt uit muren en kasten, schittert van wanden af. Waar het licht van deze ontdekking is losgelaten, breekt los wat van schoonheid is.  Een zee aan beelden laat zijn spoor, strandt op ons netvlies, bevroren in het moment van de blik – van wie zien wil.

Blandijn_Mnemosyne_BeNN_20130328 (57)

Momenten die in dit andere de anderen meenemen in hun nieuwe woeling, in hun zog. Een wereld die opnieuw in beweging wordt gezet. Ontwakend. Ademloos word je meegenomen in een onvermoede wereld, golf na golf en week na week, in het licht van de winter naar de zomer. Maalstroom van contacten tussen beeld en beelddrager, van compositie, van kleuren. Wat het licht beschrijft zet tot denken aan, tot herinnering en geschiedenis, beschrijving. Als een trilling hangt het verhaal in de beelden, resoneert een verleden. In deze bedachtzame wandeling, dit zorgvuldig slenteren wordt bij elke stap alles uiterst uiterlijk. Als van eeuwen, kwetsbaar en stil, nu plots gevangen in de blik van wie zich onderzoekend naar de dingen wendt.

Sociologie_fotoBeNN_20130425 (93)Sociologie_fotoBeNN_20130425 (92)

De zinnelijkheid van dit kijken verdrijft de banaliteit uit het minste, uit het meest weerloze. Zoals strelen geven is en nemen tegelijk. Het kostbare geschenk van de ontmoeting die in verstilde momenten, in dit bevroren licht de aanleiding vinden: een verhaal staat te popelen. Verborgen, als een niets, dat een aanwezige wereld vrijmaakt: een herontdekte aanwezigheid. Cultuur in elk voorwerp gaat opnieuw ademen, doelmatigheid releveert zijn intrinsieke schoonheid. Schoonheid die intrinsiek is aan de perfectie van doelmatigheid. Onderzoek, onderwijs, catalogi, verzameling, archief, bibliotheek. Steenbijl, lens, percolatiefles, boekenkast. Dans. Gedicht. Uitzichten naar binnenkanten van die schattenkamers in elk van deze gebouwen.

Museum_Wetenschap_20130415_BeNN (54)

Een uitzicht ook op een toekomst, waardering, schatting naar waarde. Wat hier ontbolsterd werd in het licht, ontspint een verhaal van mensen die al hun aandacht eerder deze vorm hebben gegeven. De beelden vormen één lichaam, een organisme dat het geheugen van een universiteit in zich draagt. Dat lichaam heeft deze aandacht als voedsel nodig om te overleven wanneer de gangen weer stil worden, het stof zijn weg vindt, ons geheugen faalt. Overleven in bewaring buiten deze beelden is het doel.

Francis Geldof

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s